آخ ماریا، ماریای فراموشکارِ خوف‌انگیز، هیچ‌کس آن‌طور که من دوستت دارم، دوستت نخواهد داشت. شاید آخر عمرت این را بگویی، وقتی که بتوانی مقایسه کنی، ببینی و بفهمی و فکر کنی: «هیچ‌کس، هیچ‌کس هرگز مرا چنین دوست نداشته است.» اما این به چه درد خواهد خورد و من چه خواهم شد اگر تو مرا دوست نداشته باشی، چون نیاز من این است که تو دوستم بداری. من نیاز ندارم که تو مرا «جذاب» بدانی یا فهمیده یا هر چه. من نیاز دارم که مرا دوست بداری و قسم می‌خورم که این دو یکی نیست.
‌
‌‌
- از نامه‌های‌ آلبر کامو به ماریا

پ.ن:تا جایی که میتوانم زحمت می‌کشم، هر کاری که بلدم انجام می‌دهم
بیش تر از این از عهده‌ام برنمی‌آید؛ چیزی که نمی‌شود چاره کرد، باید تحمل کرد.

- داستایوفسکی

پ.ن:در روانشناسی اصطلاحی وجود داره
به نام «touch starved»
به معنای گرسنگی پوست!
به حالتی گفته می‌شه که احتیاج داریم یه نفرِ خاص بغلمون کنه یا دستمون رو بگیره، دقیقا مثل یه آرام بخش استرس و اضطرابمون رو کاهش می‌ده و نمی‌ذاره احساس تنهایی کنیم و حالمون رو خوب می‌کنه.

«خب چه کار کنم؟ خدا به هرکدام از ما نقطه ضعفی داده و من هم از بین این همه نقطه ضعف‌هایی که دارم، بزرگترینش این است که اصلاً نمی‌توانم تو را نادیده بگیرم.»

- هزار خورشید تابان؛ خالد حسینی

پ.ن:«زندگی خیلی دشوار و غم‌انگیز است. چطور آدم می‌تواند امیدوار باشد که خواهد توانست کسی را با نوشتن برای خودش نگه دارد؟»

پ.ن:بوسیدمش،
دیگر هراس نداشتم جهان پایان یابد؛
من از جهان سهمم را گرفته بودم.

پ.ن:و من او را
طوری نگاه می کردم
انگار آخرین گلی بود
که در جهان باقی مانده بود.

- جمال ثریا