قلبِ من؛ دلتنگیِ غریبی در من ریشه دوانده و آنقدر در تنم پیچیده که حرف‌ها از این گلو بالا نمی‌آیند و بغض‌ها پایین نمی‌روند. احساس می‌کنم کمر واژه‌هایم را خم کرده و قرار نیست دست و دلم به نوشتن برود. آنچه مانده توده‌های بدخیمِ تکثیر شده‌ی بیمِ تَه کشیدنِ ذخیره‌ی امیدواریَم و دور ماندن از لمسِ کلماتی‌ست که برای تو پخش می‌شوند و پَلا و گاهی نمی‌دانم وحی بوده‌اند یا دردی که از انگشتانم افتاده‌اند!

زخمِ زیبای من؛ دلتنگی تو مرا شکسته و با تمامِ تکه‌هایم روی‌ دست‌های زندگی مانده‌ام. بی‌تو نمی‌میرم! فقط توی آب نمکِ زندگی‌ مانده‌ام و هر روز برای دق کردنِ دوباره بیدار می‌شوم. دنیایم سرمه‌دان‌و خیالم از غبارِ سرمه است. در انتظارِ یک اتفاقم، یک حادثه‌ی ناگوار که به این اندوهناکی و سوگواریِ دست و دلباز پایان دهد و شبیه به معجزه‌ی شعر‌‌های بداهه زیبا باشد. یک زیبایی از جنسِ کلمات در گذر از دهانِ شاعری مست و متعفن...

نیمه‌ی روشنِ زندگی من و گمشده‌ی این روزهایم

چه قشنگ دور رفته‌ای... اگر از حالِ من می‌پرسی؟! باید بگویم و بدانی؛ این دلتنگیِ عمیق، مرا فلج کرده و در مسیرِ دوست داشتنِ تو که مسیری بی‌انتهاست به اندوه پراکنی مشغولم و زمین از تاریخِ هبوطم سال‌هاست که خون گریه می‌کند. ملالی هم نیست جز تنهاییِ خورنده‌ای که رفیقِ دلتنگی‌ست، بیا! این در باز است و اُمید آمدن تو را فریاد می‌زند؛ بیا و این آدمِ از همه جا بی‌خبر را شفا بده که آمدنت علاجِ دلتنگی‌ست..

پ.ن:از تیر و روز تولدم دیگه خوشم نمیاد...چون توی خاطراتم هیچ تولدی رو ندارم که کنار اون بوده باشم و جشن گرفته باشیم.

پ.ن:

مُتمایلم به رفتن و نبودن!

مرا صدا بزن.

حالا باید بخوابم! فردا از نو تمام واژگانی را که کسی نخوانده برای تو می‌نویسم. نمی‌خواهم در نبود من اندوه عالم از سینه‌ی تو بجوشد. و در خاطرت مانند امید به زندگی که روی دست‌های شاعری دیوانه مانده باشم که هر صبح با کمرنگ شدنِ زیبایی ماه و ستارگان تکرار می‌شود.

خیالم را نهیب زده‌ام که آرام بگیرد؛ اما بدان تو مقدسی مثل «کلمه» و من برای تو جز کلماتی که گاهی از این انگشت‌ها می‌ریزند چیزی ندارم. برای تو که تنهایی‌ت را در کلمات زندگی می‌کنی.

پ.ن:تَنم را شیشه کن بشکن

منم،

متلاشی الاضلاع!

پ.ن:و "دوست‌ داشتن" همان هنر مبالغه است،

اغراق کنید...

عصمت اوزل