«کمان ابروی جانان نمی‌پیچد سر از حافظ

ولیکن خنده می‌آید بدین بازوی بی‌زورش»

تشبیه ابروی معشوق به کمان تو غزل حافظ یه تشبیه پرتکراره. حالا شما کمانی سفت و سخت رو در نظر بگیرید که فقط پهلوانان می‌تونند اون رو زه کنند. در چنین شرایطی اگر کسی نتونه کمان رو زه کنه لبخند تمسخرآمیزی رو لب شاهدان میشینه.

در این بیت [نمی‌پیچد سر] یعنی نافرمانی نمی‌کند و رفتاری باب میل حافظ دارد.

پس اختیار این کمان در دستان حافظه اما نمی‌تونه اثبات عشقش رو نشون بده و زورِش به زه کردن کمان نمی‌رسه و خنده به لب‌های معشوق می‌اُفته!

حالا اگر ما این ترکیب [نپیچیدن سر کمان] به معنی نشانه‌گرفتن در نظر بگیریم، معشوق با کمان حافظ رو تعقیب می‌کنه و قصد تیر زدن داره، اما اونقدر لطیف، نازک و حتی مهربونه که نمی‌تونه زه رو بکشه و از ناتوانی خودش می‌خنده :)

جناب حافظ اعجازی در شعر خودش نمایان می‌کنه که هر دوی این‌ها به ذهن خطور می‌کنه و ممکنه.

در واقع جای دیگه هم اشارات این‌چنینی به مهربونی و لطف معشوق داره:

«گرچه می‌گفت که زارت بکشم میدیدم

که نهانش نظری با من دلسوخته بود»

پ.ن:البته "گاهی" هم رنجِ دوری‌ و ناکامی‌ از رنجی که وصال می‌توانست به تو تحمیل کند، کمتر است. بدی‌اش این است که چون "وصل" محقق نشد، واقعیت‌هایش هم پنهان ماند و مثل "دردی معصوم و زخمی ابدی" در دلت نشسته. ظاهرا شکست خوردی اما از کجا معلوم که واقعا شکست خوردی؟

پ.ن: وقتی هرکاری یک نفر ازم می‌خواد می‌کنم ولی باز رفتارش با من بهم می‌ریزه واقعا عصبی می‌شم.

پ.ن:نمی‌دونم والا. مثلا یه آهنگ بفرست بگو وایبش شبیه تو بود واست فرستادم.

و واقعا جناب لاهیجی سوال ایجاد کرد‌. گیریم که ما صبر کردیم و تاب آوردیم و دندون بر جگر نهادیم. خب ما همین هستیم.

اما تو که هستی؟

رَحم تو کجا رفته بی‌مُروت؟

پ.ن:«رفتیم اگر ملول شدی از نشستِ ما...»

_آره خلاصه!