کامو در نوشته‌هاش زیاد از عبارت زندگی متعالی استفاده نکرده، یکی از جاهایی که این وصف‌رو به کار میبره وقتیه که داره قصه‌ی ژاری در بستر مرگ‌رو میگه، کسی که توی لحظات آخر زندگیش ازش میپرسن چیزی نمیخوای؟ و اون میگه چرا، یه خلال دندون، یه خلال‌ بهش میدن، میذاره گوشه‌ی لبش و با لبخند از دنیا میره، کامو میگه تمام ارزش زندگی متعالی همینه، تلاش بی‌وقفه برای گذر کردن از هر دشواری و رنجی، حتی اگر اون رنج به بزرگی مرگ باشه، حتی اگر تلاشت به کوچیکی یه خلال دندون!

پ.ن:بالاخره یه روزی میفهمی که میتونی از خیلی چیزا دلسرد باشی یا دوستشون نداشته باشی، ولی با اینحال خیلی عادی به زندگیت ادامه بدی، شاید بلوغ اصلا همین باشه، درک این واقعیت که افکار و احساسات تو، هرچقدر هم که درست باشه، ذره‌ای از واقعیت دنیا کم نمیکنه.

کلاسترمن سال پیش تو یه مقاله‌ی خیلی مختصر مؤدبانه گفت به خودتون مربوطه که چه قرصهایی بخورید تا به کدوم خاطراتتون فکر نکنید، اما بدونید که گاهی اصرار به فراموش کردن اتفاقاتی دارید که از ملزومات انسان بودنه، غیر مستقیم توضیح داد که شما زمان سپری‌شده‌تون ‌رو با به یاد نیاوردن از معنا تهی میکنید و کسی که گذشته‌ی بی‌معنایی داره خودش هم تبدیل به آدمی بی‌معنا میشه.

پ.ن:شایدم هیچکس عاشق نمیشه، شایدم آدم فقط به خودش اجازه میده که مثل یه عاشق رفتار کنه، برای مدتی و تحت شرایطی، که البته هیچوقت هم جرأت نمیکنه در این دو مورد صریحا با خودش حرف بزنه، نه با خودش نه با طرفش، چون دوست داره همه چیز اتفاقی بنظر بیاد، اینجوری شاعرانه‌تره، و بار مسئولیتشم کمتر.

پ.ن: تاریخ انقضا ‌داره همه چیز این دنیا. حتی آدما.

پ.ن: گوش بده چون تو‌کاری کردی با دلم…