اگر فیلمباز باشید، یا حداقل تماشای فیلم خوب براتون موضوعیت داشته باشه، دو تا از بهترین کارهای فینچر رو که برد پیت بازی کرده دیدید (هفت و باشگاه مشت‌زنی). برد پیت تا قبل از بازی کردن توی این دو تا فیلم، یک بازیگر متوسط بود ولی بعد از نقش آفرینی توی Seven (هفت) و Fight Club (باشگاه مشت زنی) به ترتیبِ ساخت، هنرش بیشتر دیده شد و به تبع بیشتر مورد توجه کارگردان‌های دیگه و همینطور مردم قرار گرفت و این یعنی پول و شهرت بیشتر.

حتی منتقدین زیادی گفته و میگن که قراردادهای کاری پیت، سبک بازیگری‌ش و چه و چه بعد از کار با فینچر تغییر کرد.

چند روز پیش هم یک پست توی اینستاگرام دیدم که برد پیت احتمالاً در مراسمی مثل اسکار یا هرچی، داشت درمورد ملاقاتش با دیوید فینچر، تأثیر این کارگردان توی موفقیتش و مهم بودن همراهان در مسیر زندگی صحبت می‌کرد. یک جمله قشنگ گفت: «مهمه که ما به چه کسانی متصل میشیم». این حرف به معنی این نیست که مثل انگل بچسبیم به افراد و از منافع و منابعشون بدون تاثیر و منفعت متقابل تغذیه کنیم. در واقع همون‌طور که پیت در ادامه ویدیو توضیح میده، به معنیِ این هست که مهمه ما با چه کسانی در مسیر زندگی همراه میشیم، با چه کسانی نشست و برخاست می‌کنیم و همونطور که دیوید فینچر و برد پیت باهم توی کافه نشستن و قهوه خوردن، به این معنی هست که مهمه با چه کسانی حتی قهوه می‌خوریم و گپ می‌زنیم. حالا درسته این دو نفر برای قرارداد حرفه‌ای باهم قهوه خوردن، اما اگر ما داستانِ تعاملات‌مون رو جدی بگیریم، به قدر یه فنجون قهوه هم زمان‌مون رو برای افراد نادرست هدر نمی‌کنیم.

برد پیت آخر ویدیو و در پایان حرفش میگه:

یک نفر از نفر دیگه‌ای پرسید «مقصد سفر مهمه یا مسیر سفر؟»

نفر سوم اومد و گفت «همراه مهمه».

پ.ن: می‌خوام یه اعترافی کنم؛ بعضی روزا که وسط خیابون دلم می‌خواد با صدای بلند حرف بزنم، برای این‌که بقیه فکر نکنن دیوونه‌ای چیزی هستم، گوشیمو میذارم رو گوشم و انگار که دارم تلفنی حرف می‌زنم، کلی با خودم حرف می‌زنم و درد دل می‌کنم. حتی گاهی اشک می‌ریزم و قربون صدقه‌ی آدم پشت خط فرضی (که خودم باشم) میرم.

پ.ن: این قضیه حقیقی‌تر و ملموس‌تر از اونیه که تو دنیای موازی در‌حال اتفاق افتادن باشه.