گاهی اتفاقاتی می‌افته که تصورت‌رو از دنیا و حریمی که خیال می‌کردی برای خودت ساختی زیر و رو میکنه، لحظه‌ای که میفهمی خلوتی خیابونت برای تقدسش نیست، که بخاطر فرعی بودنشه، همین میشه که یکهو وسواس‌گونه شروع میکنی به زیادی دوست‌داشتن یا زیادی متنفر بودن، اهل‌فن به وسواس میگن فریب ذهن، بهونه‌ای که با اون حواس خودت‌رو از حقیقتی مهیب پرت میکنی، ذهنت اصرار میکنه کاری کنی بدون این که اصلا خودش بدونه چرا، در خلاء محض قرار میگیره و با نادیده‌گرفتن همه‌چیز، مطلقا همه‌چیز فرمان به اقدام میده، همه‌ش برای وجود حقیقتی که دوست نداری باهاش روبرو بشی، به تعبیر نویسنده‌ای اونقدر از ترسش چیزها رو پنهان کردی که حالا دیگه خودت هم نمیتونی پیداشون کنی، گاهی باید به انفعال پناه برد، به کاری نکردن، به تمرگیدن، چرا که عجیب‌ترین رفتار آدمیزاد مطالبه‌ی وضعیتیه که خودش از قبل میدونه نمیخواد.

پ.ن: تو روز بارونی آهنگ بی‌رحم‌تر میشه، تو شب بارونی حافظه!

پ.ن: امشب به جای همه‌ی اونایی که دوست دارن شب‌ها بیدار بمونن از لطافت هوای این شب ساکت و تمیز لذت بردم. گلای یاس همسایه بغلی ریختن توی ایوونِ ما...خشک شدن و ریختن.خوشبو بودن خیلی...داشتم باخودم فکر می‌کردم حیف این گلا نبود که این هوای لطیف اردی‌بهشت رو ندیدن و خشک شدن و ریختن؟... حیف امیدِ ما نبود؟..

در زندگی گاه و بیگاه لحظاتی از راه میرسه که برای حفظ چیزی و یا ادامه‌ دادنش باید یک دقیقه بیشتر صبور باشی، یک دقیقه بیشتر ساکت بمونی، و یا یک دقیقه دیرتر عصبانی بشی، مسخره‌ست اما گاهی به شکل ناجوانمردانه‌ای همه‌ی نجات یا ویرانی بسته به همون یک دقیقه‌ست، و ممکنه حکمتی که میگن همین باشه، رسیدن به قدرتی که همیشه و هرجا و در هر آستانه‌ای، بتونی فقط یک دقیقه‌ی دیگه هم تحمل کنی...

پ.ن:

« من متوجه شدم وجهِ مخالفِ عشق، نفرت نیست؛ ترک کردنه.»

- Moon Lovers.🎥